استاد

حس می کنی برای تنفس هوا کم است
ذهنت اسیر رخوت یک حس مبهم است

یک حس بی حساب که هی چنگ می زند
بر روح تو که سخت گرفتار و درهم است

یعنی که آمدی، که نشستی، که ناگهان

به لبخندهای تو بند است

برای دوست داشتنت اما

لبخندهایت را نه

دلت را لازم دارم!

بوی بهار می شنوم از صدای تو

نازکتر از گل است گل ِ گونه های تو

ای در طنین نبض تو آهنگ قلب من

این گونه که من

دوستت می دارم .......

و چند شعر دیگر از شمس لنگرودی

پنجره را باز کن به کوچه متروک

نور بتابد بروی کاشی درگاه

دردا که جان ِ تشنه ی خود را گداختیم

حالا که آمده ای

همین جا بنشین

و فقط از خدا بپرس

چقدر با هم بودن خوب است

طنین گام تو در شب

حوصله کن،

آب های زودگذر،

هیچ فصلی را نخواهند دید

و از زندگی کردن بسیار آسان تر است

خسته ام از آرزوها ، آرزوهای شعاری

آزاردهنده بود .

گرچه اکنون متقاعد شده ام که

هیچکس کسی را از دست نمی دهد

زیرا هیچکس مالکِ کسی نیست،

این تجربه واقعی آزادی است :

داشتن مهمترین چیزهای عالم بی آنکه صاحبشان باشی!

پائولو کوئیلو

بعد صدها شب و روز 

مثل آن روز نخست

گرم و آبی و پر از مهر، به ما می خندد

......

ساعت
دوازده و بيست و پنج دقيقه نيمروز
بيست و ششم آبان.

سپاسگزارم خدای من
خنده را برای دهان او
او را به خاطر من
و مرا به نيت گمشدن آفريدی.

امشب هی به یادت پرسه خواهم زد غریبانه

در کوچه های ذهنم ــ اکنون بی تو ویرانه ــ

خیال تو از خلوت من

ازین شامگاه زمستانی غربت من

مرا میبرد تا دیاری

که در آن طلوعی طلایی است

دگر نمی رسد از کوچه باغ، بوی درخت
چه اتفاق بدی! خشک شد گلوی درخت